#GeenPrik

Met zijn teddybeer in zijn ene hand en zijn andere hand in die van de verpleegkundige, stond het kleine 4-jarige jongetje in de deuropening. Hij staarde vier mensen in het wit fronsend aan. De arts-assistent, twee verpleegkundigen en ik. ‘Ik wil geen prik,’ zei hij stampvoetend. Zijn ene oog stond half open en zijn mondhoek aan dezelfde kant leek afhangend. Het jongetje was te jong voor een beroerte, maar om te kijken wat er aan de hand was, moest er een CT-scan gemaakt worden van zijn hersenen. ‘Ik wil echt geen prik,’ protesteerde hij, terwijl de verpleegkundige hem de kamer in probeerde te krijgen. We moesten hem helaas echt een infuus geven om die CT-scan te kunnen maken. Er moest namelijk vloeistof ingespoten worden, om de vaten duidelijker op beeld te kunnen krijgen.

De verpleegkundige tilde hem op, plaatste hem op het onderzoeksbankje, en tegen al ons principes in, hield elk van ons een been of arm vast, zodat de arts het jongetje veilig kon prikken. We probeerden hem nog af te leiden met muziek en leuke video’s met ons smartphones, maar niets hielp tegen het geschreeuw en zijn onrust. ‘Dat doet zeer!’ schreeuwde het jongetje en probeerde met al zijn kracht ons weg te duwen en zichzelf los te krijgen. Ik deed een schietgebedje dat zijn moeder snel zou komen, om hem misschien wat rustiger te krijgen. Ook al deden we het voor zijn bestwil, soms voelen dingen vreemd en krom aan.

Hoe harder hij tegenstribbelde, hoe steviger we hem moesten fixeren. Het voelde raar, maar hij kon zichzelf anders flink bezeren. ‘Ik heb snot!’ schreeuwde hij. We wisten niet zo goed waar die het over had, iedereen was zo gefocust op het infuusje dat we niet doorhadden dat er een snottebel tot bijna op zijn schoot lag. ‘Ik heb SNOT’ krijste hij zijn longen uit zijn lijf. De verpleegkundigen en ik keken op, terwijl de arts zijn aandacht bij het infuus hield, en zagen nu waar het jongetje zo om zat te schreeuwen. Ik zocht naar een servetje in mijn witte jaszakken, maar vond behalve mijn stethoscoop, notitieblokjes en een leidraad nog alleen maar een zakje voor kruidensoep die ik drie weken geleden vanuit de spoed eisende hulp had meegenomen, en telkens mee had verhuisd naar een nieuwe witte jas maar nog niet eraan toe was gekomen om op te drinken. Gelukkig had een van de verpleegkundigen een servetje bij zich en hielp het jongetje van zijn gesnotter af.

De infuusnaald zat er net goed in, maar sneuvelde al voor het vastgeplakt kon worden. Om hem niet verder te pesten besloot de arts het aan de anesthesist over te laten, die kunnen dat net iets beter. Later hoorden we terug van zijn moeder dat het kleine jongetje na de CT-scan stoer met zijn zus zat te skypen en haar vertelde: ‘Ja, ze hebben mij overal geprikt. Het deed zeer joh! Maar hey, ik heb het overleefd.’

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie