#EenVakOmTrotsOpTeZijn

‘Zou je niet even een dweil kunnen pakken en het hier droog maken?,’ vroeg een oud mevrouwtje met een zonnebril op aan mij, terwijl ik bij de wasbak mijn handen aan het wassen ben. Ik was zo gefocust en geschrokken van mijn eigen reflectie in haar zonnebril, dat ik even haar vraag vergat te beantwoorden. Damn ik moet echt wat doen aan dat drol-look-a-like knot kapsel van mij, dacht ik even. ‘Sorry mevrouw, waar heeft u het over?’ vroeg ik vriendelijk.

‘Nou, dat plasje water onder die wasbak. Het wordt steeds erger. Die kraan lekt geloof ik.’ Ik keek even met haar mee naar de grond en inderdaad er lag een plas water. ‘Ja, maar daar ga ik niet over,’ antwoordde ik. ‘Oh, maar je bent toch een schoonmaakster. Wie gaat er dan over?’ Ik wist even niet waar ik meer van schrok, haar vooroordeel of mijn lelijke knot die ik weer in mijn reflectie zag. ‘Oh, nee sorry ik ben niet de schoonmaakster. Ik studeer voor dokter. Met die witte pakken lijken we allemaal op elkaar.’

Ze hield haar hand voor haar mond en mompelde verbaasd: ‘Oh wat erg, ik dacht dat je de schoonmaakster was. Oh ja, nu zie ik het aan je witte jas en dat dingetje dat uit jouw jaszak hangt.’ Ze bedoelde waarschijnlijk mijn stethoscoop. ‘Sorry, excuus. Wat stom van mij zeg dat ik daar gewoon automatisch van uit ga.’ Ik haalde mijn schouders op en gaf haar een klopje op haar bovenarm: ‘Het is helemaal niet erg hoor mevrouw. Schoonmakers hebben wij in het ziekenhuis hard nodig, zonder hen was het ziekenhuis vies en onhygiënisch. Een vak om trots op te zijn.’

Als ik niets snel weer terug moest naar de afdeling, had ik met alle liefde dat plasje water even schoon gedweild. Terwijl ik haar een fijne dag wenste en doorliep, hoorde ik haar uitglijden en in het plasje water plonzen. Grapje, dat verzin ik. Ze gleed niet uit.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie