#DurfTeFalen

‘We worden geboren met twee soorten angst,’ vertelde een vriendin. Ik luisterde aandachtig, terwijl ik mijn pasta netjes met de vork in de lepel oprolde. ‘Voor harde geluiden en voor vallen. Alle andere soorten angst is aangeleerd.’ Ik knikte en probeerde snel de hap pasta die ik zojuist in mijn mond had gestopt weg te kauwen om iets terug te zeggen. ‘Amen, vriendin,’ mompelde ik en hield mijn hand voor mijn mond. ‘Praat niet met je mond vol,’ zei ze geïrriteerd.

Ze had helemaal gelijk bedacht ik mij. Angst wordt ons aangeleerd of aangepraat. Ik had vroeger enorm veel last van faalangst. Soms zo erg, dat ik tentamens uit de weg ging. Maar is het niet onwijs zonde om jezelf tegen te houden door die verrekte angst? Het zijn maar waanideeën.

Ik heb er heel lang over moeten doen om bepaalde angsten af te leren. Zo was ik vroeger enorm verlegen. Of bang voor mensen, geen idee. Als ik iets leuks zag hangen in de winkel, maar mijn maat er niet tussen hing dan duwde ik mijn broertje richting een medewerker en liet hem voor mij vragen of ze nog mijn maat hadden.

Maar het ging nog verder. Zo durfde ik niet te vragen of ik eruit mocht als er een andere passagier naast mij kwam zitten in de bus. Ik wachtte dan rustig af tot die persoon uitstapte om er ook uit te kunnen stappen. JUP, I was pretty awkward.

Ik merkte op een gegeven moment dat het mij zo erg belemmerde in mijn groei, dat ik naar oplossingen ging zoeken. Dus ik ben grenzen gaan opzoeken. En ik heb geleerd dat vallen erg pijnlijk is, maar minder eng wordt als je jezelf weer leert opstaan. Dat zelfs die oorverdovende harde geluiden, waar je vroeger vaak van schrok, hun effect op je kunnen verliezen. Je kunt er zelfs doof voor worden. En wat betreft die aangeleerde angst, die valt gelukkig af te leren.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie