#DurfTeDromen

“Ik heb voor mezelf besloten dat ik ga winnen en mij niet klein laat krijgen door zo’n rot ziekte. Ik weet wat ik wil bereiken en het maakt mij niet uit hoelang ik erover doe. Als ik het maar haal,” zei een SLE patiënte ooit tegen mij. Haar woorden galmen nog in mijn achterhoofd.

Ik heb vaak van die momenten gehad waarin ik mijzelf afvroeg of het allemaal wel de moeite waard is. Dokter worden is fysiek, maar vooral mentaal slopend. Soms word je geconfronteerd met dingen die je liever niet wilt zien.

Zo sta je het ene moment aan het bed van een patiënt die je vertelt wat hij allemaal in het weekend gaat doen als hij ontslagen wordt uit het ziekenhuis. En een paar uur later sta je opeens bij zijn obductie te luisteren naar wat de patholoog heeft gevonden als doodsoorzaak. En terwijl je uiterst gefocust probeert te luisteren en de gedachte dat al zijn organen opeens op de snijtafel liggen, probeert uit te schakelen, denk je stiekem aan zijn kinderen en eventueel kleinkinderen.

Het leven is gek. Dat is een ding wat ik zeker geleerd heb afgelopen jaren. Maar ondanks de vroege uren, de vervelende hiërarchie die in het ziekenhuis een grote rol speelt, het gevoel van machteloosheid omdat je kennis shit is en je een patiënt niet verder kunt helpen en de eindeloze weg tot je klaar bent en jezelf een specialist mag noemen, is het toch de moeite waard.

Afgelopen periode heb ik vaak berichten gekregen van mensen die graag Geneeskunde willen studeren, maar bang zijn te falen of het misschien niet aankunnen. Klinkklare onzin als je het mij vraagt.

Zolang je weet wat je wilt bereiken, maakt het niet uit hoe lang je erover doet. Ooit zei iemand tegen mij dat ik amper de MAVO aan zou kunnen. I proved that sucker wrong. En als ik het kan, kan jij het ook.

Wat je droom ook is, niets is onmogelijk. Ga ervoor!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie