#Depressie

’27 procent van de geneeskundestudenten heeft weleens depressieve gedachten. Elf procent hiervan denkt soms aan zelfmoord,’ las ik net op nu.nl. Gek genoeg, verbaas ik mij hier niet echt over.

Ik krijg vaak de vraag, van mensen die de blog lezen en dromen van de studie Geneeskunde of de studie ”zwaar” is. Ik weet nooit zo goed wat ik hierop moet antwoorden. Zwaar in de zin van wat? Dat je al die anatomie maar continue blijft vergeten, ziektebeelden door elkaar haalt, of de stof niet kan bijbenen?

Lichamelijk zwaar misschien? Vooral tijdens je coschappen. Elke dag vroeg opstaan en tot laat in de avond nog doorwerken en hopen dat je nog een beetje tijd over houdt om te sporten, als je tenminste niet moet studeren voor die verrekte MAK-toetsen?

Of zwaar in de zin van mentaal zwaar? Dat je ooit in je carrière waarschijnlijk de dood van een patiënt op je geweten zult nemen, want dat hoort bij het vak. Soms gaat er iemand dood en ga jij je afvragen of het jouw schuld is.

Zwaar in de zin van, concurrentie misschien? Geneeskunde studenten staan er een beetje om bekend dat het de ”betweterige” type studenten zijn. Dat hoor ik tenminste terug van studenten die geen Geneeskunde studeren. En vaak merk ik dan, dat ik op een betweterige manier, in de verdediging schiet. Sh*t, misschien hebben ze toch gelijk over ons (de geneeskunde student).

Ik denk vooral dat de studie zwaar is, in de zin van angst en stress. Angst dat je het allemaal niet aan zult kunnen. Angst dat je de foute diagnoses gaat stellen. Angst dat je collega’s je niet zullen respecteren omdat je een drol van een dokter blijkt te zijn. En de stress die daar bij komt kijken.

Als we eerlijk moeten zijn, denk ik dat depressie ook bij andere studenten voorkomt. Maar een geneeskundestudent met depressie!? Pff, daar praten we niet over..want jeetje, oh wee als mensen het idee krijgen dat je het allemaal niet aan kunt, wat voor dokter ga je dan straks wel niet voorstellen?

Er hangt een soort taboe op depressie bij de geneeskundestudent, en waarschijnlijk ook bij de dokters onderling. Maar, ik als arts in spe, zou echt beter moeten weten. Dat depressie, niet iets is wat je weg moet stoppen. En zeker niet als je ook nog eens suïcidale gedachten erbij hebt. Dus, misschien wordt het tijd collega’s dat we die taboe gaan verbreken. Praat met elkaar. Want we kunnen elkaar alleen helpen als we weten dat er een probleem is.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie