#ChainSmokers

Een dun klein tenger oud vrouwtje zat voorovergebogen, haar knieën over de rand van het onderzoeksbankje en hapte continue naar adem. Ik begon mijn vragen aan haar dochter te stellen, omdat ik merkte dat ik de patiënte er moe mee maakte. ‘Hulpademhalingsspieren +,’ krabbelde ik snel in mijn notitieblokje. Een teken dat je erg benauwd bent.

‘Ik ga heel even naar uw longen luisteren, mevrouw. Niet schrikken, ik ga achter u staan,’ zei ik tegen de patiënte. Ze knikte en ik plaatste mijn koude stethoscoop op haar rug en ging alle longvelden af. Zoals gewoonlijk, vertellen we de patiënt niet wat we horen voor we overlegd hebben met ons collega’s en een röntgenfoto maken.

Nadat de röntgenfoto bekend was, en er inderdaad vocht achter de longen werd gezien, blijkbaar als gevolg van de longtumor waarmee ze al bekend was, schakelden we de longarts in om een pleurapunctie te komen doen om het vocht eruit te zuigen.

Als ik terugga om het de patiënte te vertellen, vang ik iets op van de discussie die ze had met haar dochter. ‘Je moet echt stoppen met roken ma, zoals dat meisje net zei. Kijk wat het met je doet.’ Haar dochter leek bezorgd en haar moeder keek er verslagen bij. ‘Ach kind,’ haperde ze. ‘Ik word niet beter als ik stop met roken. Die tumor gaat niet weg.’ Daar had ze gelijk in. Ik ging naast de patiënte op de onderzoeksbank zitten en hield haar hand vast. Ze kneep erin en glimlachte lief naar mij. ‘Ik zei het net niet om u te pesten,’ begon ik. ‘Maar omdat u naast de longtumor dat andere longziekte heeft, COPD. Roken irriteert u longen en activeert die ziekte opnieuw,’ legde ik uit. ‘Ik weet het,’ zuchtte ze. Ik vertelde haar dat de longarts zo komt en dat we het vocht uit de longen gaan zuigen, zodat de benauwdheid verminderd. ‘Dus die benauwdheid komt nu niet door het roken,’ vroeg ze half buiten adem. Ik glimlachte en wilde geen antwoord geven op haar vraag dus ik zei dat ik zo terug zou komen als de longarts er ook was.

Van de longarts mocht ik assisteren. Hij prikte de punctie en ik mocht de naalden met het vocht uit de longen leegspuiten in een emmer. ‘Bij 1 liter vocht stoppen we,’ zei de longarts. Ik probeerde mijn enthousiasme te verbergen en niet overdreven te reageren dat we zojuist 1 liter vocht van achter haar longen hadden verwijderd. Ik vond het niet netjes tegenover de patiënte, maar wilde het van binnen uitschreeuwen omdat ik het zo bizar vond. Geen wonder dat ze zo benauwd was.

‘Zo, wat een verademing,’ zei de patiënte nadat we klaar waren. Ze was stukken minder benauwd. ‘Nu kan ik weer lekker een peukie roken,’ grapte ze. Helaas wel een grapje die ze meende.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie