#K3

‘Doet je pols nog zeer?’ vroeg ik het jonge meisje van een jaar of zes. Ze keek mij met wijd gesperde ogen aan en durfde niets te zeggen. ‘Evelien, wat hadden wij nou afgesproken? We zouden de dokter eerlijk vertellen als je pijn had hé?’ praatte haar moeder haar een beetje moed in. Ze keek haar moeder aan, deed haar ene hand voor haar mond, zodat ik niet kon liplezen wat ze naar haar moeder fluisterde.

‘Nee, je moet het niet aan mij vertellen maar aan de jonge dokter,’ zei haar moeder en wees naar mij. Het meisje keek mij weer aan en piepte zachtjes: ‘Ja het doet nog wel een beetje pijn.’ ‘Mag ik even naar je pols kijken?’ Ze knikte. En terwijl ik haar pols voorzichtig bewoog, vroeg ik haar waar ze haar coole T-shirt vandaan had. ‘Geen idee,’ giechelde ze. ‘Heeft mama voor mij gekocht.’ ‘Mooi hoor. Nou Evelien, je pols doet het hartstikke goed zo te zien.’ Ze klapte in haar handjes en riep zachtjes ‘En het deed helemaal geen pijn!’

‘Zie je Evelien. Het is allemaal niet zo eng hé. Jij wilt toch ook dokter worden?’ zei haar moeder. ‘Echt!? Wat leuk. Dan kunnen we later samen werken,’ zei ik enthousiast. Ze giechelde en vroeg: ‘Ben je de enige dokter hier?’ ‘Nee, we zijn hier met heel veel dokters. En er komt zo nog een dokter met mij meekijken naar jouw pols.’ Ze trok haar wenkbrauw omhoog en vroeg aarzelend: ‘Waarom?’ Haar moeder legde uit dat ik nog leer voor dokter en dat ik nog naar school ga.

Evelien moest erom lachen. ‘Ik ga ook nog naar school, maar ik heb nu vakantie. Waarom heb jij geen vakantie?’ Ik haalde mijn schouders op en wist even niets leuks erop te zeggen. Hoezo voor het blok gezet, door een klein kindje.

Als haar moeder even wordt weggeroepen vraag ik Evelien wat voor dokter ze later wil worden. ‘Ik wil eigenlijk geen dokter worden.’ ‘Oh, wat wil je dan worden?’ ‘Ik wil K3 worden,’ schaterlachte ze.

Zo zoet! Heerlijk hoe kinderen van die bizarre dromen hebben. Keep on dreamin’. Want netals Evelien, zijn jullie het waard.