#Burqa

Ik zag haar van een verte al aanlopen. Van top tot teen in het zwart gesluierd. Alleen haar ogen niet verborgen voor de wereld. Ik zag hoe mensen afkeurend naar haar keken en stappen naar achteren deinsden als ze langs ze liep. De angst was letterlijk van hun lichaamshouding af te lezen. Maar haar angst viel alleen mij op. Want ik keek haar echt aan. Zocht oogcontact met haar, maar ze bleef onschuldig naar de grond kijken. Het verscheurde mijn hart dat, mijn eigen zuster, mij niet herkende als een van haar. Als een allochtoon, een moslima, maar misschien het meest belangrijkst een VROUW. Kwam het door mijn gescheurde spijkerbroek? Of mijn leren jas, dat ze mij niet herkende?

Ik wilde haar duidelijk maken dat ze niet bang hoefde te zijn voor mij, dat mijn ogen haar niet veroordelen, dat ik de mens onder die sluier zie. Ik hield vol en bleef haar ogen volgen tot ze eindelijk oogcontact met mij maakte. Ik greep mijn kans en glimlachte naar haar. Ze keek verschrokken alsof ze zojuist iets wonderbaarlijks had meegemaakt. Ik dacht te menen dat ze fronste, maar ik bleef glimlachen en groette haar. Haar ogen ontspanden, maakten de vriendelijkste buiging die ik ooit bij een mens had gezien en ze groette terug. Heel even hadden wij contact. Vredig menselijk contact.

Ik weet dat het veel mensen afschrikt. Dat zo een sluier veel negativiteit oproept bij mensen. Maar ik heb dat ook met clowns. En dit is niet eens grappig bedoeld. Ik ben serieus. Ik vind clowns eng, omdat ik niet weet hoe ze eruit zien onder al dat schmink. Maar moeten we alles verbieden wat we eng vinden?

Ik weet niet precies wat ik voel. Hoe ik over dit alles moet denken waar ons rechtssysteem vandaag toestemming voor heeft gegeven. Ergens begrijp ik het wel. Maar ik kan het niet helpen om mij er enorm verdrietig over te voelen. Hoe verrot moeten deze vrouwen zich nu wel niet voelen? Het lijkt mij verschrikkelijk om niet meer te kunnen staan en gaan waar je wilt om een stuk stof. Dit doet pijn.

Ik weet niet hoe het met de rest zit. Maar als ik straks dokter ben, maakt het mij niet uit of je gesluierd bent, als zwarte piet geschminkt bent en zelfs als je een clown bent, zal ik mijn angst voor je overwinnen om je te helpen. Want iedereen verdient goede zorg. En het idee dat een gesluierde vrouw niet meer welkom is in het ziekenhuis, geeft mij een heel naar gevoel. Dat staat niet in de artseneed.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie