#AllochtonenEnHonden

‘Aahhh,’ hoorde ik iemand in een van de kamers op de gang schreeuwen. Ik ging snel kijken wat er aan de hand was. Toevallig wilde ik toch net een nieuw patiënt gaan zien. Ik schoof het gordijntje aan de kant, liep de kamer binnen en schoof vervolgens het gordijntje weer achter mij dicht. Een jongeman, van Marokkaanse afkomst, lag languit op de onderzoeksbank met een open knie. Hij keek mij boos aan.

‘Alles goed?’ vroeg ik hem en schudde zijn hand. Ik wist al dat het een domme vraag was en dat hij fel zou reageren met: ‘Nee, ik heb pijn.’ ‘Ik zal zo aan de verpleegkundige doorgeven dat je iets tegen de pijn mag krijgen,’ probeerde ik hem gerust te stellen. Hij knikte. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik hem, terwijl ik aandachtig naar zijn knie keek, zonder het aan te raken omdat hij paniekerig overeind schoot toen ik dicht bij zijn knie kwam.

‘Zo een hond,’ begon hij zijn verhaal. ‘Liep opeens achter mij aan. En ik ben doodsbang voor honden, dus ik ben voor vaderland weggerend maar die hond ging toen nog sneller achter mij aan rennen.’ Ik probeerde mijn lach in te houden. Het was helemaal niet grappig, maar het deed mij denken aan mijn eigen broertjes en neefjes. Allochtonen, zijn als de dood voor honden.

‘En toen?’ ‘En toen viel ik, en die hond viel ook over mij heen.’ Ik knikte aandachtig. ‘Heeft die hond je ook gebeten?’ ‘Nee volgens mij niet. Het ging allemaal zo snel, maar denk niet dat ik gebeten ben.’ ‘Ik ga even handschoenen aantrekken om goed naar je knie te kijken en het te ontsmetten,’ zei ik voorzichtig. ‘Gaat dat pijn doen?’ vroeg hij met trillende stem. ‘Een beetje, sorry.’

Ik zette het bakje met ontsmettingsmiddel en een paar gaasjes naast hem op de onderzoeksbank en nam plaats op een krukje, terwijl ik mijn handschoenen aantrok. Hij begon hard te schreeuwen toen ik zijn knie begon schoon te spoelen. ‘Sorry,’ meende ik. Ik kon door de wond zijn knieschijf zien, maar vertelde hem dat niet. Ik wist haast wel zeker dat hij van zijn stokje zou gaan als ik dat had verteld. ‘Ik moet dit helaas gaan hechten. Twee hechtingen denk ik.’ ‘Shit, dat meen je niet,’ zuchtte hij. ‘Maar ik ga de randen rondom de wond verdoven, dus je zult er niks van voelen.’ Hij wendde zijn blik naar het plafond en zuchtte weer diep. ‘Die verdomde hond ook…’ zei hij. Voor ik met de verdovingsspuit zijn huid aanraakte, begon hij al keihard te schreeuwen. ‘Arme jongen,’ dacht ik in mezelf.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie