#LoveMeLoveMeNot

Hoe weet je of iemand van je houdt? Vroeger, als klein meisje, plukte ik een bloem. Vaak waren het madeliefjes die snel mijn slachtoffer werden. Ik trok dan een voor een, terwijl ik binnensmonds ‘ loves me, loves me not’ fluisterde de blaadjes eraf totdat alleen de gele kern overbleef. Behalve als het laatste blaadje ‘loves me not’ was, dan liet ik hem zitten, gooide het bloemetje weg, plukte een andere en begon opnieuw.

Kon je maar op zo een makkelijk manier er achter komen. Dan had het mij veel pijn kunnen besparen. Want niks is meer beangstigend dan niet weten wat iemand werkelijk voor intentie heeft met je. Losse flarden als ‘ik hou van je’, neppe beloftes als ‘ik zal jou never flashen’, en waardeloze kreten als ‘best friends for life die je alles toe kan vertrouwen,’ geloof ik niet meer in.

Zulke mensen, die zich totaal uit hun eigen werkelijke karakter gedragen, vind ik doodeng. Elke keer als mijn hart brak door de zoveelste neppe vriendschap, zei mijn vader: ‘Het is je eigen schuld kindje, je bent gewoon zo naïef.’

Ik kon er vroeger enorm over tobben dat ik mij in bepaalde mensen had vergist. ‘Hoe kon ik zo dom zijn?’ heb ik mezelf vaak verwijtend afgevraagd. Nu weet ik dat het normaal is om je te vergissen. Het is oké om fouten te maken. We hebben ze allemaal, dus nergens voor nodig om je ervoor te schamen.

Fouten, zijn niets meer en minder dan een teken van groei. Dus Godzijdank dat ik nog de ruimte en tijd heb om dikke vette fouten te maken en nog meer te mogen groeien. En de pijn?

De pijn, is enkel een herinnering van een hele wijze les die je nooit meer mag vergeten.

(Vergeet niet onderaan te subscriben om Up-to-date te blijven!)